Home Film- en Serierecensies Malavita (The Family) (2013)

Malavita (The Family) (2013)

by Jeroen Dejaegere

Verenigde Staten / Frankrijk
Misdaad / Komedie
111 minuten

geregisseerd door Luc Besson
met Robert De Niro, Tommy Lee Jones en Michelle Pfeiffer

De Manzoni-familie, een beruchte maffia-clan uit New York, wordt naar Normandië (Frankrijk) overgeplaatst als onderdeel van het getuigenbeschermingprogramma. De familie past zich echter moeizaam aan in de nieuwe omgeving en oude gewoonten blijken moeilijk af te leren. Al gauw beginnen ze de zaakjes dan ook op hun eigen manier af te handelen.

De Mening van Jeroen

Iedereen die een beetje mijn filmsmaak kent, zal enerzijds weten dat die heel divers is, maar anderzijds ook dat ik grote fan ben van Luc Besson. Ik durf natuurlijk niet te beweren dat al zijn producties echte toppers zijn, maar zijn handtekening onder een project is voor mij meestal al voldoende om tot een aankoop over te gaan.

Malavita is een prent die het niet zozeer moet hebben van de kenmerkende filmische elementen van deze regisseur, maar die vooral weet te scoren op vlak van entertainment en de traditioneel bovengemiddelde acteerprestaties van het topduo Pfeiffer – De Niro.

Robert De Niro is niet meer de jonge acteur van het begin van zijn carrière en het ligt dan ook voor de hand dat hij al enige tijd niet meer kiest voor de meest “actieve” rollen uit de filmgeschiedenis. Op het moment van opnames van deze prent kon hij al zeventig kaarsjes uitblazen. Dat neemt niet weg dat hij nog steeds weet te schitteren met zijn stereotypische karakterkop en oh-zo-herkenbare slechterikkeninsteek met licht vleugje humor. Michelle Pfeiffer, toch wel vijftien jaar jonger dan De Niro, maar eveneens op een gezegende leeftijd, is ook zo eentje van die acteurs die de ene glansprestatie aan de andere wist te rijgen. Beiden sterren die net hun hoogtepunt kenden toen ik als jonge tiener kennismaakte met de wondere wereld van de film. (waarmee ik niet heb gezegd dat ze op vandaag niet meer tot de top van de filmindustrie behoren)

Het tweetal levert in Malavita een leuke prestatie en overtuigt zoals steeds, zonder echt op de top van hun kunnen te acteren. Het gemak waarmee ze hun karakters neerzetten bevordert alleen maar het kijkplezier. De hoofdrollen worden verder ook nog uitgedeeld aan John D’Leo (de nobele onbekende in het gezelschap) en Dianna Agron (die misschien wel blikken van herkenning zal krijgen, na haar prestaties in Heroes, Glee of I am Number Four) die een best aangename vertolking op het witte doek brengen.

Het verhaal is er eentje uit de duizend en het plot zal dan ook niemand weten te verrassen. De personages zijn flinterdun zonder enige evolutie doorheen de plot, waardoor het meteen duidelijk is, dat deze prent niet bedoeld is als echte blockbuster, maar eerder als een tussendoortje voor de oudere cast en een opstapje voor de jongelingen van dienst.

Dit is zo’n prent die voor echte fans op het verlanglijstje staat en garantie biedt op een avondje hersenloos genieten, maar die als geheel nooit meer dan middelmatig kan genoemd worden. Leuk, dat wel, maar niet zo memorabel…

Related Articles

Leave a Comment