Home Boekrecensies De Executie van Daniëlle Bakhuis

De Executie van Daniëlle Bakhuis

by Jeroen Dejaegere

Het is 2048. Het Collectief is aan de macht.

Om het land staat een Muur en de levens van alle inwoners zien er hetzelfde uit. Ze dragen dezelfde kleding, wonen in dezelfde huizen en eten iedere avond dezelfde maaltijd. Dat maakt iedereen gelijk, en het leven zorgeloos en voorspelbaar. Maar wie een misstap begaat, wordt keihard afgestraft.

Sinds de doodstraf weer is ingevoerd, worden jongeren hangend in kooien boven een onpeilbare diepte terechtgesteld. Tijdens een spectaculaire show die live op televisie wordt uitgezonden, krijgen vijf tieners nog één kans om zichzelf te redden. Bij vier van hen zullen de bodems onder hun kooien worden weggeklapt. Het Collectief beslist wie er overblijft.

Welkom bij De executie. Deze aflevering wil je niet missen!

De Mening van Véronique

Liveshows zijn er in alle geuren en kleuren te bespotten op ons scherm. Maar laat ons hopen dat het nooit zo ver komt, dat men zover gaat zoals Daniëlle Bakhuis in haar paperback tot leven brengt.

Dit is het eerste boek dat ik van haar lees. Clownsnacht ligt nog op mijn TBR stapeltje, dus op vlak van herkenning en vergelijking kan ik niet verder.

Als je de cover bekijkt dan springt de titel in neonverlichting er bovenuit. Direct een aanspreekpunt en helderheid waar het boek zal over gaan.

Het verhaal is onderverdeeld in 2 delen, die dan nog eens onderverdeeld zijn in verschillende hoofdstukken. De korte hoofdstukken zijn gekozen vanuit de verschillende personages die aan het verhaal gekoppeld zijn. Door de verscheidene vertelperspectieven waarin ze geschreven zijn, wordt de spanning zodanig opgebouwd dat die alleen maar kan stijgen. Om het met de woorden van Daniëlle zelf te zeggen is het niet de horror die ze wil beogen, maar de angst te laten voelen die met bepaalde passages en personages gepaard gaat. Daar is ze volledig in geslaagd. De fijne schrijfstijl laat het toe om snel door dit eerste spannende gedeelte van het boek te vliegen.

Bij sommige passages had ik een herkenningsgevoel met de hongerspelen. Vooral de bijdrage van Colette Zwart versterkte dit.

Het begin van deel 2 maakte het voor mij iets minder. Zonder iets te willen prijsgeven over het boek, brengt het mij twijfel en het gevoel dat ik iets gemist heb, wel met zich mee. Het is niet aan mij om aan te geven of dit stuk tekort onderlegt is …… Maar voor mij had dit een tweede boek kunnen zijn.

Om dan wel een einde te krijgen waar je na alle geladenheid terug tot rust kan komen …… of misschien toch niet? Ik zou het boek zeker aanraden vanaf de leeftijd van 15 jaar. Voor tieners die de dosis angst en spanning aankunnen.

Related Articles

Leave a Comment